Een echte jongen

randombanner

Een paar dagen geleden stond ik, zoals gewoonlijk, te wachten op de trein om weer naar huis te gaan.Het is maar een klein stukje. Tien minuutjes en klaar is de spreekwoordelijke Kees.

Maar deze keer was er iets wat mijn aandacht vasthield. Toen ik op het moment stond de deur te openen om in te stappen, zag ik twee ogen die me vanuit het raam naast de deur aanstaarden. Ze kwamen net boven het raam uit. Grote, ronde, felblauwe ogen zonder enig gevoel. Ik keek weg en weer terug, om er zeker van te zijn dat ik me niet wat inbeeldde. Maar nee, ze waren er echt. Felblauw en ze staarden me nog steeds aan.

Ik gok dat hij hooguit 13 of 14 kan zijn geweest. Hij had een vierkante kaak, een strakke mond en een haast té gladde huid met blozende wangen. Even waagde ik het opzij te kijken.
En weer keek hij me aan met die uitdrukkingsloze blauwe ogen. Alsof hij net zo verbaasd was over mijn bestaan als ik over dat van hem. Hij schoof langzaam weg. Weg achter het schot waar ik achter zat. En even vergat ik dat hij bestond.

Tien minuten later, toen het tijd was om uit te stappen, stond hij ineens weer voor mijn neus en weer was daar die blik.
Voor me stapte hij de trein uit, liep hij de trap af en stak de straat over naar zijn fiets. Hij had een knalblauwe jas aan met bijpassende broek. Alsof iemand het op hem getekend had. Zijn pas was keurig in de maat maar wat stijfjes. Bijna houterig. Ik stond even stil op diezelfde trap en keek hem na. Ik keek hem na met het gevoel dat ik vandaag iets heel bijzonders had gezien. Als in trans liep ik de trap verder af naar mijn vaste plaats. Daar waar ik zou wachten op de bus.

Alles aan de jongen leek zo onlogisch. Zo nét niet echt.
Vanuit het bushokje keek ik toe hoe hij zijn fiets bevrijdde uit de stallingwarboel en even schoot het door me heen; zou het kunnen zijn dat ik zojuist de opmars van Pinokkio heb meegemaakt?
Zo stijf, strak. Blauwe ogen zonder emoties. Bestond hij misschien écht?

Maar toen hij op zijn fiets sprong en soepel wegtrapte, realiseerde ik me dat we dat station gepasseerd waren.

Als hij al ooit Pinokkio was geweest, en dat sluit ik nog steeds niet uit, was hij nu toch echt een echte jongen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *